პოლტერგეისტი

Информация о пользователе

Привет, Гость! Войдите или зарегистрируйтесь.


Вы здесь » პოლტერგეისტი » პოეზია » უილიამ შექსპირი


უილიამ შექსპირი

Сообщений 1 страница 16 из 16

1

სონეტები

0

2

მშვენიერებას უნდა დარჩეს მემკვიდრეობა,

რომ სილამაზემ იფერადოს ვარდის კონებად,

დამჭკნარ სიტურფეს მაინც ჰკლავს ჟამის ღრეობა,

მემკვიდრე არის მოსი ხსოვნა და მოგონება.

გრძნობებს რომ ფანტავ, რაღა გრჩება, ნეტავ, მარაგად,

შენ, საკუთარი არსებობის მტერო წყეულო!

ხრიოკ უდაბნოდ რად აქციე რთველის ბარაქა

შენ, საკუთარი არსებობის მტერო წყეულო

მთელი მსოფლიოს სამკაული შენა ხარ ახლა,

მხოლოდ შენ ძალგიძს გაზაფხულთან გაბაასება,

რად არ გაშინებს, თუ ნაყოფი კვირტშივე გახმა,

მშვენიერებას რატომ ფლანგავ, ძუნწო არსებავ?!

    წუთისოფელი შეიბრალე, შენს მზეს რომ ფიცავს,

    მაგ სილამაზეს ნუ დაუთმობ სამარის მიწას.





როცა ორმოცჯერ დაიზამთრებს შუბლი მწყაზარი,

მაშინ დაწვებით დროის ხნულით ნაოჭდებიან,

ეგ სამოსელიც შეიქმნება ძონძი საზარი

და სილამაზის ნაფლეთები გამოჩნდებიან.

მაშინ გკითხავენ, რა უყავი სიტურფის სხივებს,

საით დამარხე წარსულ დღეთა საგანძურები,

შენ უპასუხებ: „სილამაზეს სამარედ მივეც

ეს ჩაცვინულნი თვალნი ჩემნი დატანჯულები“.

შენი პასუხი შენს დაცინვად მოგეჩვენება,

არა სჯობია, მაშინ გქონდეს ყველგან სათქმელად:

„აი, ეს არის ჩემი შვილი, ჩემი მშვენება,

ჩემი სიბერის პატიება და გამართლება“

      მემკვიდრე შეჰქმენ, რომ დაგიცხროს ეს იარები

      და სიბერეში სიჭაბუკეს ეზიარები!



სარკეში იგრძნობ - დროა უკვე გახდე მშობელი;
განმეორება საჭიროა ბუნების განძთა.
მოტყუებული რომ არ დაგრჩეს წუთისოფელი
და ვინმე ასულს არ მოაკლო დედობის განცდა.
ყველა ქალისთვის სანატრელი მამაკაცი ხარ,
ყველა ქალწული შემოგწირავს თავის მშვენებას,
მაგრამ საკუთარ სილამაზეს გაუტაცნიხარ
და არ გაფიქრებს შენი მოდგმის გადაშენება.
დედაშენისთვის წარსულ დღეთა სარკე შენა ხარ,
მას ნეტარ აპრილს გაუცოცხლებს სიყრმე შვილისა,
როცა შენს შუბლსაც ნაოჭებით ჟამი შელახავს,
მაშინ გაგიღებს შვილი სარკმელს სიყმაწვილისას.
            უშვილ-უძირო თუ დარჩები მიუსაფარად,
            მაგ შენს სახესაც შენთან ერთად მიწა დაფარავს.



ჩემო მფლანგველო. რა მძარცველი გული გქონია,
რად გადაწყვიტე სილამაზის გაჩანაგება?!
მშვენიერება საკუთრება რატომ გგონია?
მშვენიერება მხოლოდ სესხად მოგცა განგებამ.
ლამაზო ძუნწო, საგანძური რატომ გაფანტე,
რაც მომავლისთვის საანდერძოდ გიძღვნა ბუნებამ!
ჩემო მევახშევ, სხვის ქონებას რატომ აბანდებ,
როცა სარგებელს არ იძლევა განძის ბრუნება!
თავადვე გწამლავს უსარგებლო ვაჭრობის შხამი,
საკუთარ თავის გასაძარცვად მართავ ბაზრობას,
მაგრამ დადგება საბოლოო განკითხვის ჟამი
და, ნეტავ, რითი გაამართლებ მაგ უაზრობას.
    უმოდგმოდ ქრება სილამაზე, ვით მოჩვენება,
    მომავლის შემქნელს ჭირისუფლად რჩება მშვენება.

ერთიმეორეს რომ მისდევენ დინჯი წუთები,
მშვენიერებას აყვავებენ გაშლილ ვარდებად,
მაგრამ მშვენება, დროის ხელით ნასათუთები,
დროის ხელითვე იღუპება და სამარდება,
უსასრულობის გზაზე მიჰქრის დრო უშფოთველი.
ზაფხულის დღეებს ზამთრისაკენ მიერეკება,
ყინვის საფარით იფარება მკვდარი ფოთლები,
ოდესღაც მწვანე ბუჩქნარები იქცნენ ეკლებად,
მაგრამ ზამთარშიც არ მოკვდება ჭრელიზაფხული,
და ყვავილებიც იცოცხლებენ გამხმარ კონებად,
თუ შუშის კედლებს სურნელი აქვთ შემონახული
როგორც ზაფხულის გახსენება და მოგონება.
    იღუპებიან ზამთრის სუსხით ვარდის ფურცლები,
    ვარდის სული კი რჩება მარად გარდაუცვლელი.

0

3

სანამ შენს ზაფხულს ზამთრის ცივი ხელი გაგუდავს,
მაგ სილამაზით დაამშვენე თასის აბედო,
სიტურფის განძი მიაბარე სანდო საბუდარს,
მშვენიერებამ თავის მოკვლა რომ ვერ გაბედოს,
ვინ გაგამტყუნებს, სილამაზე რომ არ დანაცრო,
ხარკის გაღებას მშვენებისთვის ვინ არ ეცდება,
შენივ თავისთვის გააჩინე შენი სანაცვლო,
ათჯერ გამრავლდი, სიხარულიც გაათკეცდება.
ათი სიცოცხლე გაგიჩნდება ამოსარჩევად,
ბედით იქნები ათჯერ უფრო გატაცებული,
მაშინ სიკვდილის წასართმევი არრა დაგრჩება,
თუკი სიცოცხლე შვილს ექნება გადაცემული.
    სიკვდილი აღარ მოგადგება თავის სანთლებით,
    მემკვიდრეებად არ დაგრჩება მიწის მატლები.






ხედავ მეწამურ განთიადის გასხივოსნებას?
ცამ მოახურა ანთებული რიდე ბუნებას,
მზის ჩირაღდანი გულს იტაცებს, როგორც ოცნება,
მიწაც შეჰყურებს უზენაეს დიდებულებას.
როდესაც მნათობს, ცის უმაღლეს წვერზე აყვანილს
შუაზღვისპირას შეეტყობა დავაჟკაცება,
მოკვდავთა მზერა მაინც ილტვის თაყვანით,
მისი რონინი, ღვთაებრივი, გვყოფნის განცდებად.
მაგრამ როდესაც კაბადონი დაიბინდება
და მზე ბებერი ნაპრალებში კვდება წვალებით,
მაშინ არავის აგონდება მისი დიდება
და მზერას უკვე იტაცებენ სხვა მწვერვალები.
    მალე ჩაქრება იმ მზესავით შენი მნათობიც,
    რადგან უშვილოდ რჩები შენი უნიათობიოთ.






მუსიკის ხმების გაგონება რატომ განაღვლებს,
როცა თავად ხარ შენ მუსიკის გამომსახველი!
რატომ გაღონებს სიხარული, რაც სულს ანახლებს,
და ასე რატომ გახალისებს მწარე ნაღველი?!
როცა ერთმანეთს შეწყობილი ჟღერენ ჰანგები,
ტკბილხმოვანებით გული რად გაქვს ნაიარევი?
ალბათ ჰანგებში საყვედური გესმის განგების,
ქვეყანაზე რომ ასე კენტად დაიარები.
გესმის?! ნამდვილი ტრფიალია სიმების ხმაში!
ყური დაუგდე შეთანხმებულ ჟღერას სამხმიანს,
თითქოს დედ - მამას აჰყოლია პატარა ვაჟი
და შენს სასმენად ერთ სიმღერას შემოსძახიან.
    „ვისაც არა სურს თავის ბედის სხვასთან გაყოფა,
    ამ ქვეყანაზე მისი ყოფნა არის არყოფნა“





სჯობს აღიარო, რომ არ გიყვარს ქვეყნად არავინ,
თუ დასაღუპად საკუთარი თავიც გასწირე,
ბევრმა გაჩუქა სიყვარული დაუფარავი,
მაგრამ შენ თვითონ ტრფობა არავის გაუნაწილე.
დაგუფლებია ბოროტების გრძნობა საზარი,
თითქოს გახარებს საკუთარი სულის გოდება,
გინდა დალეწო სილამაზის წმინდა ტაძარი,
შენი მარჯვენით განახლებას რომ ელოდება.
მაგრამ გონს მოდი, სიყვარული სამტრო რად არი?
სიძულვილი თუ არ განდევნე, ცოდვას დაიდებ,
დე, სულიც გქონდს მაგ ლამაზი სახის სადარი
და, სხვა თუ არა, შენი თავი მაინც დაინდე.
    ასე თუ წახველ, ჩვენს მომავალს რაღა დარჩება?
    შვილი დასტოვე სილამაზის გადასარჩენად






დრო  თუ გვაბერებს, დრო გვიბრუნებს ახალგაზრდობას,
როცა მოხუცი მამის გვერდით შვილი დადგება,
სიყმაწვილეში გაცემული ბოლოს ფასდება
და სიბერეში სიჭაბუკედ გამოგვადგება.
ესაა სიბრძნე წუთისოფლის და სილამაზე,
შთამომავლობის გამრ4ავლებით მიწა მშვენდება,
ყველა შენსავით რომ მოიქცეს ამ ქვეყანაზე,
კაცობრიობა სამოც წელში გადაშენდება.
დაე, დაღუპვას ვინმე გონჯი ვერ გადაურჩეს,
ვინაც არ  არის ღირსი, დარჩეს შთამომავალი,
შენ კი ბუნებამ უთვალავი გიძღვნა საუნჯე
და მოდგმისათვის საუკუნე მოგცა მრავალი.
    ქვეყანას ბეჭედო, ამ სიბრძნეში ნუ დაეჭვდები
    და გაამრავლე ქვეყნად შენი ანაბეჭდები.


როცა საათის ხმა მომესმის, მარად უცვლელი,
დაა მზეს შევხედავ, მიმწუხრში რომ თავი დახარა,
როცა შევნიშნავ, როგორ დაჭკნენ იის ფურცლები
და თმებში როგორ ჩაქსოვილა ვერცხლის ჭაღარა,
როს ქვითინებენ ხეივნრბი ფოთოთმოცლილი,
სადაც მეცხვარეს იფარავდნენ ჩრდილები ხეთა,
და როცა ბალახს, შემოდგომის ცელით მოცელილს,
ზაფხულის ბალახს სასაფლაოს ფორანზე ვხედავ,
მე ჩამაფიქრებს ბედ - იღბალი შენი მშვენების,
დროის უდაბნოკიდევ ბევრჯერ მოსასვლელია,
ხენი კვდებიან, როს ჰყვავიან ახალშენები,
როცა სხივები ენძელების მოსვლას ელიან.
    ძვირფასო, ჟამის ულმობელი ცელი არ ცხრება,
    მაგრამ დასტოვე მოდგმა დროის დასამარცხებლად


ვაგლახ! ამ ქვეყნად საუკუნოდ ვერ დასახლდები,
ამ საწუთროში დასრულდება შენი არსება,
მაგრამ აღსასრულს შეუპოვრად მაშინ დახვდები,
თუ შთამომავალს უანდერძე შენი მსგავსება.
მაშინ მშვენება, ზეცისგან რომ სესხად მოგეცა,
კი არ დაჭკნება, ხელმეორედ გაიკვირტება,
სიკვდილის მერეც შენი სული ფრთებს არ მოკეცავს,
და შენი შვილით უკვდავება დაგიმკვიდრდება.
თუ არ მივხედეთ ტაძრებიც ხომ დაიშლებიან,
გადიქცევიან უპატრონო ნასახლარებად.
ვერ გაუძლებენ ზამთრის დღეებს ქარიშხლებიანს,
სიკვდილისა და ბოროტების გასახარებლად.
    და თუ სიცოცხლე გინდა გქონდეს დაუშრომელი,-
    მამ ხომ გყავდა, შენც იყავი სხვისი მშობელი.


სამყაროს ბედი ვარსკვლავებით ვერ შევიცანი,
და მაინც ვფიქრობ, მეც ვარ ერთი ვარსკვლავთმრიცხველი,
თუმცა ვერ ვიტყვი, მზე გველის თუ კუბოს ფიცარი,
ჭირი გაჩნდება თუ დადგება გვალვა ფიცხელი.
ხვალის ამინდის გამიმცნობიც ვეღარ გავხვდები,
არ ვიცი, რისი დღე დადგება, წვიმის თუ სეტყვის,
არ ვიცი, როდის დაემხობა მეფეთ ტახტები,
ვიცი, რომ ზეცა მომავალზე ვერაფერს მეტყვის.
მაგრამ მაგ თვალთა ვარსკვლავების კითხვა მინდება,
ვისწავლე კიდეც შიგ ფარული აზრის გარჩევა,
არ დაშორდება სილამაზე ჭეშმარიტებას,
სიკვდილის შემდეგ, თუ სანაცვლოდ მოდგმა დაგრჩება.
    თორემ იცოდე, შენი გრძელი დღე დამოკლდება,
    ჭეშმარიტეაბც სილამაზის გვერდით მოკვდება.

როდესაც ვფიქრობ, ხანმოკლეა სრულყოფილება,
დრო რასაც შექმნის, თვითონ დროვე გააჩანაგებს,
ვინც კი ცხოვრების გამოფენას მოევლინება,
იმის ბედ-იღბალს ვარსკვლავების ძალა განაგებს.
დაბადებიდან ცა დაგვხარის, როგორც მცენარეს,
მესაფლავედაც ჩვენ იგივე ცა გვეგულება,
და სიჭაბუკით სავსე დღეებს, მოუსვენარებს,
ბოლოს ზამთრით და დავიწყებით შეცვლის ბუნება.
შენს ბედზე ვწუხვარ, რადგან ვხედავ ჟამი აფრთრდება,
სურს, სიყმაწვილის საგანძური დაგიზიანოს,
დრო მუხანათი სადმე ღამით ჩაგისაფრდება,
რომ შენი ყრმობის გარიჟრაჟმა ვერ იმზიანოს.
    და რადგან ვიცი შენს სიბერეს ვერ გადავიტან,
    მე ჩემი ლექსით სიჭაბუკეს გამყნობ  თავიდან.

0

4

რადგან ვერ უძლებ ამ მუხანათ დრო-ჟამთან ჭიდილს,
რადგან მშვენებას ემუქრება საფრთხე მარადჟამს,
სხვა იარაღით უნდა დაცვა უსუსურ ჩითილს,
თორემ ეს ლექსი არ ივარგებს ნადვილ დარაჯარად.
როცა ცხოვრების მწვერვალზე ხარ ახლა ასული
მხატვრის ნახატმა ვერ ასახოს შენი მსგავსება,
ნერგს გაგიხარებს სიყვარულით ყველა ასული
და ქვეყნად შეგქმნის შენს სანაცვლო ცოცხალ არსებას.
შენი სიცოცხლე თუ დაიცვა შენმა მოდგმამა,
მაშინ ეგ სახე სრულყოფილი ძეგლად დაგრჩება.
დროის ფუნჯი და ჩემი ლექსი არ გამოდგება
შენი ნატიფი სილამაზის გადასარჩენად.
    სხვა თუ შექმენი, ის გახდება შენი სახატე,
    სხვამ რად დაგხატოს, შენი სახე თვითონ დახატე.

როს წაიკითხავს ლექსებს, შენი დიდებით სავსეს,
შთამომავალი მატყუარა პოეტს მიწოდებს,
თუმც ეს სტრიქონი წარწერას ჰგავს საფლავის ქვაზე
და ღირსეულად ვერ გიმღერის, ღმერთმა იცოდეს.
მართლაც რომ ლექსი, შენი ღირსი, დამაწერია,
შენს სადიდებლად რომ მივუშვა რითმის სადავე,
შთამომავლობის მზერა, ვიცი, ალმაცერია,
იტყვიან: „ტყუის, ასე მხოლოდ ღმერთებს ხატავენ“.
როცა ამ ფურცლებს ჟამი აქცევს პაპირუსებად,
ვიცი, ჩემს ლექსებს ბერიკაცის ჩმახვად ჩათვლიან,
მე მომაწერენ მაგ თვალების გაფირუზებას,
ზღაპრად ჩათვლიან, რაიც მართლა ზეცის მადლია.
    მაგრამ თუ შენი ნაშიერი იცხოვრებს მაშინ,
    მასშიც იცოცხლებ და ამ ჩემი რითმების ხმაშიც.


ზაფხულის დილაც ვერ გახდება შენი სადარი,
მისი იერი შენს მშვენებას ვერ ემსგავსება,
მაისის კვირტებს აჩანაგებს ავი ავდარი,
ზაფხული გადის - ხანმოკლეა მისი არსება.
ცის კაბადონზე საზაფხულო მზე რომ მზიანობს,
მასაც ღრუბლებით დაუნდობლად ბურავს ბუნება,
რაა ისეთი ქვეყნად, დრომ ვერ დააზიანოს,
მარად ვის ძალუძს სილამზის შენარჩუნება?!
მაგრამ ეს სახე არასოდეს დაიბინდება,
შენი ზაფხული არასოდეს არ გათავდება,
თვითონ სიკვდილმაც ვეღარ მოსპოს შენი დიდება,
რადგან, ძვირფასო, ჩემი ლექსი გიდგას თავდებად.
      ვიდრე იცოცხლებს ქვეყნად მოდგმა, ღვთისგან შობილი,
      მუდამ იქნები ჩემი ლექსით უკვდავყოფილი.


დროვ ულმობელო, ისევ მიწას დაახრევინე
მისგან შობილთა მომავალი და სიჭაბუკე,
ლომი დაკოდე, ვეფხვს კბილები დაათხრევინე,
ფენიქსის გულიც მის საკუთარ სისხლში დაბუგე.
ატირე ზეცა, მზე აცინე ათასფერება,
ნება გაქვს მთელი დედამიწა ააქვითინო,
რაც გინდა უყავ წუთისოფლის ბედნიერებას,
ოღონდაც ერთი მძიმე ცოდვა არ ჩაიდინო:
მაგ ბებერ კალმით არ დახაზო სატრფოს მშვენება,
მის სილამაზეს ააცდინე ცელი ბუნების,
ნუღარ დააჭკნობს აწყვეტილი შენი ჭენება,
მომავალს დარჩეს, ვით ნიმუში დიდებულების.
    მაგრამ თუ გინდა, შენი ცელით ყველა გათიბე,
    ეს ჩემი ლექსი გადაარჩენს მის სინატიფეს.


ბaნოვანივით მშვენიერი შეგქმნა განგებამ,
ამიტომ ჩემთვის მეფეც ხარ და დედოფალიცა,
ქალივით სათნოვ, ნატიფი ხარ, ვით ქანდაკება,
მგრამ ქალურად ორგულობის წესებს არ იცავ.
ნატელი მზერით თითქოს ოქროს ზღვაში დაცურავ,
ქალურ სიყალბეს მოკლებულან სენო თვალები,
მამაკაცები შეგხარიან მამაკაცურად,
გონდაკარგული გთავაზობენ გულებს ქალები.
ჯერ ქალად შეგქმნა, შეუყვარდი მერე ბუნებას
და, სამწუხაროდ, მამაკაცად გადაგაქცია,
თვითაც ქალია, ტრფობა როგორ გაემტყუნება,
მაგრამ ქალნი თუ ააშენა, მე დამაქცია.
    და თუკი ქალებს უწყალობე, რაც რამ გებადა,
    და გრძნობა მომეც, მათთვის დაგრჩეს ღელვა ვნებათა.



კარგო, იცოდე, იმ მეხოტბე პოეტს არ ვგავარ
ლექსში რომ უყვარს სილამაზის შეფერადება,
მზის სხივს რომ ხმარობს სატრფოს კაბის მოსაქარგავად,
მიჯნურის თვალებს რომ ადარებს ზეცის ნათებას.
მას შენი მზესთან შედარებაც არ ეძნელება,
შენთვის გასწირავს მარგალიტებს დასაგმობადაც,
რითმებს მოგაყრის ხან იებად, ხან ენძელებად,
ცისა და მიწის საგანძურებს გიძღვნის ნობათად.
თავდავიწყებით რომ არ გაქე, იქნებ გეწყინა?
ტრფიალს სიცრუე როგორ ვკადრო, რას ვემართლები?
მშვენიერი ხარ, მაგრამ, ვიცი, ისე ვერ ბრწყინავ,
    დე, სხვა პოეტმა ააქუხოს ლექსი ფინთიხად,
    მე ფასს არ გადებ, - გასაყიდად როდი მინდიხარ.



სარკის არ მჯერა, არ გაჩნდება თმაში ჭაღარა,
სანამდე შენში სიყმაწვილის  თრთიან ფერები,
მაგრამ თუ ჟამმა ეს სპეტაკი სახე დაღარა,
სიკვდილს შეხვდები შენი ჭკნობით დანაბერები.
შენი მშვენება მინდა დარცეს, როგორც ზღაპარი,
რა დამაბერებს, ჩემი ტრფობა შენი ხნის არი,
შენს მკერდში ჰპოვა ჩემმა გულმა თავშესაფარი
და შენი გულიც ჩემი მკერდის გახდა ხიზანი.
თავს ნუ დაღუპავ, რომ სიტურფე, მზის სადარები,
გადამირჩინო და უდროოდ არ მისცე მიწას,
მეც შენი გული ხელისგულზე მაქვს ნატარები
და ვუფრთხილდები, ვით პატარას მზრუნველი ძიძა.
    შენც დანაცრდები, ჩემი გრძნობა თუ დასამარდ,
    გული მაჩუქე, ნაჩუქარი აღარ წამართვა.


ესა ბედი ახალბედა მსახიობისაც -
მღელვარებისგან თავის როლის გადავიწყება,
განრისხებული, აღშფოთებით დაღლილობისას
ხმას ვერ გაიღებ, სანამ სული არ ჩაგიცხრება.
მეც ასე ვდუმვარ, როცა გიმზერ, ჩემო საუნჯევ,
ვერ მოვახერხე შენთვის ჩემი გრძნობის ჩვენება,
მოზღვავებული სიყვარული ისე მამუნჯებს,
რომ სიყვარული, ალბათ, არც კი დამეჯერება.
დე, ლექსმა გითხრას, რომ ტრფიალის ცეცხლი მედება,
მუნჯმა სიტყვებმა, უკვე ჩემგან გამიჯნულებმა,
თუ სიყვარულით დამილოცავ შემოქმედებას,
ის მოგიყვება ჩემი სულის გამიჯნურებას.
    თუკი ისწავლი ჩემი მუნჯი სიყყვის წაკითხვას,
    მაშინ თვალებით გაიგონებ, სატრფომ რა გითხრა.

0

5

მხატვრებად იქცნენ ეს თვალები, გნახეს ასული
და მკერდში ფუნჯით ჩამახატეს შენი სურათი.
ჩემი სხეულის ჩარჩოში ხარ ახლა ჩასმული
და შიგ დარჩენი თვით სიცოცხლის დასასრულამდე.
მხატვარს შემხედე, მე ვარ შენი გამომკვეთელი,
dღეს ჩემი მკერდის სახელოსნოს ეგ სახე შვენის,
გულში დავუთმე შენს სახებას მთელი კედელი
და მკერდს სარკმლებად დავუყოლე თვალები შენი,
ჩვენი თვალები ერთმანეთის ვალში არ რჩება,
ჩემმა თვალებმა შენ დაგხატეს ათასფერებად,
შენი თვალები გამომადგა მკერდის ფანჯრებად.
შიგ მზეც შემოდია შენი სახის მოსაფერებლად.
    თვალებმა მაინც სამსახური ვერ გამიწია,
    სახეს ხატავენ, გულისა კი არ იციან.


ვინაც ბედნიერ ვარსკვლავზეა დაბადებული,
დე, ახარბებდეს დიდკაცობის დიდი წოდება,
თუმც არაფერი ქვეყნად არ მაცვს საბადებელი,
მე სიხარულში მაინც ვერვინ გამიტოლდება.
ტახტის მმონა და მოყვარული ლხენით ინთება,
თუ მოახერხა მეფის გულში დასადგურება,
მაგრამ ასევე მალე კვდება მისი დიდება,
ერთი მრისხანე გამოხედვით განადგურდება.
სახელგანთქმული და ცნობილი მხედართმთავარი,
თუკი ოდესმე მოესწრება ბრძოლის წაგებას,
ვინ გაიხსენოს მისი დაშნის ძველი ჯავარი,
ვინ ააცილოს დამარცხებულს ლანძღვა-ძაგება.
                   მე კი წოდებას ვინ წამართმევს კუბოს კარამდის,
                    მიჯნური მყავს და მიჯნური ვარ აწ და მარადის.


ჩემო მეუფევ, ვიდრემდისაც  სული შემრჩება,
მე, ქედმოხრილი, შენი მონის უღელს ვატარებ
და ახლა შენთან ამ სტრიქონებს ვგზავნი ელჩებად,
სიყვარულს ვატან, ნიჭი ვეღარ გამოვატანე.
თუმცაღა ვიცი, ეს ლექსები, ფეხშიშველები,
ვერას იტყვიან შენს საკადრისს შენთან წამოსვლით,
მაგრამ მე მჯერა, რომ უბადრუკს წამეშველები
და გონებაში შემიმოსავ ელჩებს სამოსით.
თუკი ოდესმე ბედის ვარსკვლავს მოვაგონებდი,
თუკი შენს უღირსს გამითენდა დილა კეთილი,
ჩემი ლექსები აღარ მოვლენ შენთან გოდებით,
აღარ იქნება ტრფობა სამოსჩამოფლეთილი.
ჩემს სიყვარულზე შემოძახილს მაშინ გავბედავ,
ჯერ კი ჩუმად ვარ,სანამ ბედი მიჩანს ავბედად.


როცა დაღლილი ჩემს სასთუმალს თავს შევაფარებ,
როცა სხეული, დაქანცული, მისახედია,
გონება ჩემი მაინც შენზე ფიქრს შემაპარებს
და სანეტარო ოცნებაში ვიწყებ ხეტიალს.
ჩემი ფიქრები ამ წამწალით ვეღარ დაღლილან,
შენსკენ მოდიან მომლოცველად. როგორც მწირები,
თვალგახელილი ბნელეთს ვხედავ, ბრმათა სახილავს,
შენზე ვკაეშნიბ, ყოველღამე შენ გეწირები.
რადგან გონებას შენზე ფიქრი არა სწყინდება,
შენი აჩრდილი მოადგება უცებ სასთუმალს,
მოადგება და ალმასივით გამობრწყინდება
და ბნელი ღამეც გაიღიმებს ახალგაზრდულად.
    დღისით დაქანცულს რამე მწამლავს ფიქრების შხამით,
    არ მიწერია მოსვენება დღისით და ღამით.


ალბათ, დაღლილი ვეღარაფრით ვერ მოვისვენებ,
არ მეღირსება დამსვიდებ, ალბათ, აროდეს,
დღე – შრომოთ მქანცვს, ღამე – თვალებს ცრემლით მისველებს,
მარად ტანჯული სული ჩემი როსრა ხარობდეს.
დღესა და ღამეს ერთმანეთის მტრობა აღარ აქვთ,
ჩემს საწამებლად გადაიქცნენ ძმადნაფიცებად,
დღისით და მზისით – მძიმე ჯაფამ გული დაღარა,
ღამის წყვდიადში – უშენობით სული იცვლება.
რადგან დღე – ღამეს ჩემი ტანჯვა აღარ მოსწყინდა,
დღეს ვეუბნები, რომ შენა გგავს ზეცის ფერია,
ღამეს ვარწმუნებ, როცა მინდა მისი მოსყიდვა,
რომ ვარსკვლავებსაც ჩემი სატრფოს თვალთა ფერი აქვთ.
    დღე კვლავ მაწამებს, ჩემსკენ ვეღარ გადმოვიბირე,
    და მწუხრი ისევ მწუხარებით ტანჯვას მიპირებს.

როცა მღალატობს საწუთრო და ბედი მზაკვარი,
როცა დავტირი განდეგილი ამ სიმარტოვეს,
როცა ვხედავ, რომ აირია ჩემი გზა – კვალი,
ცას შვჩივი, რომ ვარსკვლავებმა ასე დამტოვეს,
იმედით სავსე ადამიანს შურით შევყურებ,
გული მწყდება, რომ უმეგობროდ ვარ გაძარცული,
ხელოვნებაში ვეხარბები სხვის ნაფეხურებს,
ზოგის აწმყო მაქვს სანატრელი, ზოგის წარსული,
მაშინ, ძვირფასო, შენი სახე მომაგონდება
და, გალაღებულს, უბადრუკი ფიქრის შემრცხვება,
საგალობელად გადიქცევა ჩემი გოდება.
და ოცნებების ფრთას გაშლიან ცაში მერცხლებად.
    ასე ფიქრებში შენი სახე თუ შემეფეთა,
    რა ბედენაა, მაშინ ჩემთვის განძი მეფეთა.

ფიქრთა სამყარო როს მოუხმობს დღეებს გარდასულს,
ყმაწვილკაცობა დაკარგული მომაგონდება,
ვიგონებ წუთებს, განუქარველ დარდით დაღდასმულს,
და ჩემთვის ძვირფასს აჩრდილებზე ვიწყებ გოდებას.
თვალნი დამშრალნი ივსებიან ცრემლით მდუღარით,
მეგობრებს ჩემსას რომ ახურავთ კუბოს ფიცარი,
მიწაზე დავრჩი, სიყვარულის ფიქრით მწუხარი,
მიწამ წაიღო სახელები დასაფიცარი.
და მეც ნაღველი გარდასული ისევ მანაღვლებს.
ძველი დარდებით დაკოდილი რამ, დამამშვიდოს?!
სულის ჭრილობებს, მოშუშებულს, ისევ ვანახლებ,
საფლავს წასულნი კვლავ გამიხდნენ საპანაშვიდო.
    მაგრამ როდესაც გულმოკლული შენს სახეს ვხედავ,
    ვეღარ კაეშნობს კაესანი გარდასულ დღეთა.

0

6

შენი მკერდიდან მესმის სხატა გულების ფეთქვაც,
მე შენში ვხედავ ჩემს წინანდელ მიჯნურთა სახეს,
შესანდობარი მეგობართა მინდოდა მეთქვა,
მაგრამ წარსულნი შენში მკვდრეთით აღმდგარნი ვნახე.
სამგლოვიარო ცრემლი ღვარად დამიქცევია,
მეგონა მათი საფლავები ხავსმა დაფარა,
მაგრამ ცხედრები სიკვდილს ისევ გამოჰქცევიან
და შენი მკერდი დახვედრია თავშესაფარად.
დღეს ჩემს მიჯნურთა სასაფლაო მხოლოდ შენა ხარ.
შენშია ჩემთვის მათი ხსოვნა და მოგონება,
რაც მე წამართვეს, თურმე შენთვის შემოენახათ,
შენ ჩაგაბარეს გაძარცული ჩემი ქონება.
    ყველა შენშია, ვინც ოდესმე ვრაცხავ მშვენივრად
    და მეც – იმათი საკუთრება, მხოლოდ შენი ვარ.

როცა ვიქნები საუკუნო ძილით მძინარი,
სიკვდილის ფერფლი დააყუცებს სულის გოდებას,
მერე თუ შეგვხვდა ჩემი ლექსი ნაცოდვილარი,
შენი მიჯნურის სტრიქონები მოგაგონდება.
მთ შეადარებ, რასაც შექმნის ახალგაზრდობა,
მიხვდები მაშინ – არც კი ღირდა შესადარებლად,
მაგრამ, ძვირფასო, ჩემი ლექსი იმით ფასდება,
რომ მარადიულ სიყვარულის ცეცხლს ატარებდა.
იფიქრე, რომ არ ჩამქრალიყო ჩემი ცხოვრება,
რომ არ გაესწრო აწყვეტილი დროის ჭენებას,
ჩემი ლექსები იქცეოდნენ წინამძღოლებად,
ახალ სტრიქონებს აანათებდა შენი მშვენება.
    მგრამ გახსოვდეს, სიცოცხლიგან ვარ გამიჯნული,
    ახლებში რითმა დააფასე, ჩემში – მიჯნური.

ათასი ლურჯი რიჟრაჟი მაქვს მოსაგონები,
მთის მწვერვალები – ზეცისაკენ ატყორცნილები,
მნათობის ოქროს ბაგეები – ველს ნაკონები,
და წყაროები – მზის სხივებით დაკოცნილები,
მაგრამ ხანდახან იბურება ზეცის ტატნობი,
შავი ღრუბელი ეხურება ციურ მშვენებას,
მაშინ ცოდვიან დედამიწას სტოვებს მნათობი
და დარცხვენილი დასავლეთში ჩაესვენება.
ერთხელ, ცისკარზე ჩემმა მზემაც გამოაშუქა
და გულდაკოდილს გამიბრწყინა შუბლი მეფურად,
მაგრამ დიდება ბედისწერამ წამით მაჩუქა,
ჩემი მნათობი ლეგა ნისლმა ისევ შებურა.
    უსხივოდ დავრჩი, არ ვუჩივი მაინც ბუნებას,
    მიწის მზე რა, თუკი ზეცის მზეც იბურება.

რადგან შევიტყვე, რომ მზიანი დარი გვეწვია,
უმოსასხამოდ გამოველ და გავყევ გზა-შარას,
მაგრამ ღრუბელი ქარ-წვიმებით წამომეწია
და შენი სახეც, მშვენიერი, ნისლმა წაშალა.
თუმცა ბურუსში შენმა სხივმა გამოიარა,
შემისრო სახე, დაკოდილი წვიმის ღარებით,
რა მალამოა, რაიც მხოლოდ არცენს იარას,
მაგრამ ტკივილს ვერ გაიყუჩებ მისი ხმარებით?!
რას მარგებს ახლა, თუკი გული შენც გეკოდება,
მონანიება შენი შვებას ვით შევადარო?!
რა ბედენაა მუხანათის მწარე გოდება,
მისი ნახმლევი თუ ჯვარივით უნდა ვატარო?!
    მაგრამ, დაღვრილი მარგალიტად, ცრემლი ნეტარი,
    არის განწმენდა ყველა ავი ნამოქმედარის.


კარგო, ნუ ნაღვლობ, შენი ცოდვა ნუ შეგაწუხებს,
ვარდს ეკალი აქვს, ჩქერებს ქვები გამოჰყვებიან,
მზე და მთოვარე შეუბოჭავთ ღრუბლის მარწუხებს
და ხეთა კვირტების ჭიაღუა დამოყვრებია.
არავინ იცის უცოდველი ქვეყნად არსება,
ესეც ცოდვაა, მოღალატე რომ მეცოდები,
ლექსით რომ ვცდილობ შენი ქცევის შელამაზებას,
ცოდვად რომ ვიდე გამართლება შენი ცოდვების.
მე, ბრალმდებელი, სენს დამცველად გადამაქციე,
მამართლებინებ ავხორცობას – ჩადენილს გუშინ,
როს სამსჯავროზე მე ვატყუნებ ჩემივ საქციელს,
ამ დროს ტრფობა და სიძულვილი იბრძვიან გულში
    ცოდვას რომ ვიდებ, დასადნობი, ალბათ არცა ვარ.
    ყაჩაღს ვემხრობი, ვინც დამეცა გასაძარცავად.

0

7

დროა დავშორდეთ, გვეყო ერთად რაც კი ვიარეთ!
ფიქრით კი გულში სამუდამოდ ჩაგისახლდები,
ჩემი ცოდვები შენ თყ აღარ გაგიზიარე,
ჩემი სირცხვილის მონაწილე აღარ გახდები.
ერთი გრძნობა გვაქვს ჩვენ ორივეს ნასათუთები,
მაგრამ ორივეს საკუთარი დაგვაქვს ვარამიც,
ჩვენ იგივე ვართ, მაგრამ ტრფობის წმინდა წუტები
ჟამთა სიავეს არ დარჩება მოუპარავი.
დღეიდან შენი შეხვედრისას ვეღარ ვილალებ,
ვეღარ გავბედავ შენთვის ხელის გამოწოდებას,
შენც უცნობივით ჩამიარე, თუ დამინახე,
სახელი რომ არ შეგიბრალოს ჩემმა ცოდვებმა.
    ეს მსხვერპლი იყოს ჩემი გრძნობის გამომსახველი,
    შeნც ჩემი ხარ და ჩემი არის შენი სახელიც.

როგორც ალაღებს მოხუც მამას შვილის მარდობა,
ღირსებით სავსე მისი ყრმობის დღენი მჩქეფარე,
მეც არად ვიჩნევ ბედისწერის უკუღმართობას,
რადგან ნუგეშად შენს დიდებას ამოვეფარე.
შენი ნიჭი თუ გვაროვნება, მშვენება შენი,
ან თანშობილი სხვა სიკეთე თუ რამ გქონია,
ყოველი მადლი ბუნებისა გვირგვინად გშვენის,
და მეც ეგ შენი ღირსებები ჩემი მგონია.
მაშ გლახაკივით ქვეყნად რატომ მიმოვეხეტო,
თუ კი შენს ჩრდილში ეს გვემული სული მშვიდდება,
ხომ შემიძლია შენს სიმდიდრეს ჩემად შევხედო,
თუ მაგ დიდების ნარცენებიც მყოფნის დიდებად.
    თუკი განგება შენთვის მეტის მოძღვნას ეცდება,
    ბედნიერება ჩემი მაშინ გაათკეცდება.

ნუთუ შენს მუზას შთაგონებად სხვა რამ ენება,
როდესაც ლექსი სუნთქავს შენი სათნო სახებით,
თუმც რა სინდისით შევურაცხყო შენი მშვენება,
უხეშ ქაღალდზე თვითნებური გადმოსახლებით?
შენს თავს უმადლე, თუ მეღირსა შენი წყალობა,
თუ ჩემი ლექსი შენი ქების ღირსად ჩავთვალე
ალბათ მუნჯებიც ახერხებენ შენზე გალობას,
რადგან შენა ხარ შთაგონების წმინდა სათავე.
მელექსეთათვის დღეს მეათე მუზა შენა ხარ,
წინანდელ მუზებს აღარავინ აღარ იგონებს,
საუკუნეთა ქარტეხილი ვეღარ შელახავს
სენი მშვენების სადიდებლად ნაწერ სტრიქონებს.
    საუკუნეებს ჩემი ლექსი როცა გასცდება,
    შენ იდიადებ, მე კი შრომა დამიფასდება.

შენი ღირსების ქებათ – ქება გამიჭირდება,
რადგანაც ჩემი ნაწილი ხარ განუყოფელი,
რაში მჭირდება საკუთარი სულის დიდება,
თავი რად ვიქო მტელი ჩემი წუთისოფელი.
ამიტომ მინდა გავიყაროთ, გავხდეთ უბრები,
მინდა შორიდან დავინახო შენი მშვენება,
შენს ღირსებაზე მთელს ქვეყანას ვესაუბრები,
შენი სიშორე შენს ქებაში შემეშველება.
ამ გაშორებით გულმოკლული მე არ ვიქნები,
ეს სიმარტოვე სატანჯველად მე არ მექცევა,
მე უშენობას შემივსებენ შენზე ფიქრები,
ვიცი, შევიძლებ ოცნებებით თავის შექცევას.
    განშორებისთვის საყვედური მაინც არ მითხრა,
    მე უკეთ ვუმღერ შენს მშვენებას, როცა გაღმით ხარ.


ერთად წამართვი ყველა გრძნობა, თუკი გწადია,
ამითი მაინც არაფერი სეგემატება,
წაურთმევლადაც შენი არის, რაც მაბადია,
რადგან მთლიანად შენ გეკუთვნი, ჩემო ხატებავ.
თუ სიყვარულმა გიკარნახა ჩემი გაძარცვა,
მადლობას გეტყვი, სულში ასე რომ ითარეშე,
მაგრამ, ვაითუ თავს იტყუებ ტრფობის ტაძართან
და გულს მიქურდავ ჭეშმარიტი გრძნობის გარეშე.
შენდობას გეტყვი, მშვენიერო ჩემო მძარცველო,
სულით ღარიბი ბოლომდე რომ გამაღატაკო,
მაგრამ მე მიჯობს გულახდილმა ზიზღმა გამცელოს,
ვიდრე მიჯნურის უსამართლო წყენამ დამდაგოს.
    მოხიბლული ვარ და სიავეც არარ მაძრწუნებს,
    კიდეც რომ მომკლა, შენს მტრობაში ვერ დამარწმუნებ.

0

8

შენი  ცოდვები, თავგასული  შენი  აცნობა,
შენი ცოდვები, თავგასული შენი ანცობა,
როცა  დროდადრო  ჩემთვის  გრძნობას  ვეღარ  იმეტებ,
ეპატიება  შენს  მშვენიერ  ყმაწვილკაცობას,
ყოველდღიური  ცთუნებებით  სავსე იმედებს.
გეტრფიან, რადგან კარგი ხარ და კეთილშობილი,
მოგერიება შემოტევის გიმძიმთ ლამაზებს,
ვიცი ვერ შეძლებ უარის  თქმას ქალის  შობილი,
თუ თვითონ ქალი საკუთარ თავს  შემოგთავაზებს.
ვაგლახ, შენ ჩემი სამფლობელოც  აღარ  დაინდე,
ვეღარ ალაგმე ჟინი შენი  ყმაწვილკაცური,
ისე გალაღდი, ჩემს მიმართაც ვერ  ირაინდე
და ასე გატყდა ორი ფიცი, დღემდე დაცული:
            მან  მიღალატა, ვისაც სატრფოდ  ვთვლიდი  ამდენ  ხანს,
             და შენც ვერ  ასცდი  სამეგობრო  ფიცის  გატეხას.


ის რომ  შენია, ეს მე ახლა ნაკლებად  მაღონებს,
თუმც  გაგიტყდები, მისი ტრფობა  მწვავდა  თავიდან,
შენ რომ  მისი ხარ, ეს ვარამი მაცლის  ძალ-ღონეს,
რადგანაც  ვიცი, უშენობას  ვერ  გადავიტან.
მაგრამ  ორივეს  გამართლებას  მაინც  მოვნახავ:
ის შეიყვარე, რადგან იცი, მეც ის მიყვარდა,
მან შეგიყვარა  ჩემი  გრძნობის  მონა ხარ,
მანაც  ტრფობა  ორგულობით გადამიხადა.
მე თუ  დაგკარგე, შენ ხომ ჩემმა  სატრფომ  მოგძებნა,
ის თუ დავკარგე, ამითი  ხომ  სატრფო  შეგძინე
და, რადგან  გახდით  ერთმანეთის  გულის  ოცნება,
მიჯნურობაში  უკვე  არც  ერთს  არ  შეგეცილეთ.
          მაგრამ  მე  და  შენ  ხომ  ერთი  ვართ, არ  გავყოფილვართ,
          მაშ, მისი სატრფო, მეგობარო, კვლავ მე ვყოფილვარ. 

როს  თვალებს ვხუჭავ თვალხილული ვხდები მაშინვე,
დღისით ვბრმავდები ,როცა ვუცქერ ამ საუკუნეს,
დაძინებისას შუაღამე აღარ მაშინებს,-
შენ მეზმანები და ეგ შუქი ფანტავს უკუნეთს .
ბნელსაც ანათებს შენი ლანდის გამოცხადება ,
ღამის აჩრდილნიც შენს სხივებში ჩანან მზესავით,
დღისით კი ,ალბათ,მზესაც ჯაბნის შენი ხატება ,
ამ მიძინებულ თვალთათვისაც შუქის მთესავი.
გავიღვიძებ და უსინათლოს დამაქვს ოცნება ,
დღის სინათლეზე დავინახო შენი დიდება,
ბნელს რომ ანათებს შენი ლანდის გასხივოსნება,
შენი მშვენების აჩრდილიც რომ არ იბინდება.
    დღე მიბნელდება ,თუ ვერ გნახე სადიადებლად
    და ღამეები გადმექცნენ განთიადებად.


ერთხელ ფიქრად რომ გაიაიქცეს ცემი სხეული,
ვერ დავაშორებს ჩვენ ერთმანეთს ზღვა თუ ტრამალი,
ვერ მომქანცავენ გზებზე გდახვეული
და უცხო მხარეს უმალ შენთან მოვალ ფრთამალი.
ფიქრი რომ ვიყო, სულ ერთია სადაც ვიქნები,
თუ გინდა შენს თავს მაშორებდნენ მთა და მინდვრები,
ზღვასა და ხმელეთს არ უფრთხიან ლაღი ფიქრები,
გაფიქრება და – სადაც გინდა გადაფრინდები.
ერთი დარდი მკლავს – ვიცი, ფიქრს ვერ დავემსგავსები,
შორით წასულო, ფრთები შენთან ვერარ გამაჩენს,
წყლისა და მიწის ნაერთი ვარ ცემი არსებით
და მოვალე ვარ დავმორჩილდე დროის განაჩენს.
    რადგან მიწა ვარ, ცად ვერ ავალ, სევდით დაღლილი,
    რადგან წყალი ვარ, წყლად დავრცები, ცრემლად დაღვრილი



ჰაერი წმინდა, ცეცხლი წმინდა – ორი კავშირი
გამოგვიგზავნე, ვით მუდმივი ორი მსახური.
შენ შემოგწირე სანახევდროდ სული დაშლილი:
ჰაერი ფიქრად, ცეცხლი ვნებად გარდასახული.
როცა ორივეს შენ გიგზავნი ტრფიალის ელჩად,
ვგრძნობ, ჩემი სულის ნახევარი როგორ მომაკლდა,
სიცოცხლის ოთხი კავშირიდან ორიღა შემრჩა
და გაძარცული დავემსგავსე ნამდვილ მომაკვდავს.
ასე მგონია ბედი შავად გამმრუდებია,
თქვენც, დარჩენილო იმედებო, ჩანხართ ობლებად,
მაგრამ ელჩები შორეთიდან კვლავ ბრუნდებიან,
ჩემი მიჯნურის კარგად ყოფნის მახარობლებად.
    ვღაღადობ, დაბრუნდნენ, არესრულეს თავის მიზანი,
    მაგრამ, ვაგლახ, რომ ხვალ ორივეს გამოგიგზავნი.

0

9

ჩემს გულს და თვალებს ერთმანეთში დიდი ომი აქვთ,
მეტოქეებმა ვერ შეძლეს შენი გაყოფა ,
ჩემმა თვალებმა რომ გიმზირონ – გულს არ სდომია,
გულს კი თვალები უკრძალავენ შენთან ლაღობას.
გულმა ისურვა შენი სრული დასაკუთრება,
რამეთუ გულის ცხრაკლიტულში ხარ ჩაკეთილი,
თვალნი თვალს თვლიან მაგ მშვენების ნავსაყუდრებად,
რადგან თვალებში ჩანს ეგ სახე გამოკვეთილი.
ამ სამსჯავროზე მოსამართლედ დადგა გონება
და მოდავენი უკვე დავით აღარ სცოდავენ,
შენი მშვენება განაწილდა, როგორც ქონება,
და მესაკუთრედ აღიარეს ორივე მოდავე:
    ჩემს თვალებს ერგო ეგ თვალები მარად მნათები,
    გულს საკუტრებად დარჩა სენი გულისნადები,



ჩემს გულს და თვალებს ერთმანეთში აღარ აქვთ მტრობა,
დამეგობრდნენ და ძველი შუღლი არ აგონდებათ,
ხან თვალებს უნდათ მაგ უებრო მშვენებით თრობა,
ხან გული იწყებს უშენეობით ოხვრა  გოდებას,
და თუკი თვალებს წარმოუდგა შენი ხატება,
გულიც ესწრება ამ სანატრელ წუთებს მზიანებს,
თუ სიყვარულით თვითონ გული გეღაღადება,
ამ ნეტარებას გული თვალებს გაუზიარებს.
ხან  თვალით გიმზერ, ხან კი გულით: რატომ გეძიო,
გინდ შორს წახვიდე, მაინც ჩემთან რცები მარადჟამს;
საით გამასწრებ, რომ ოცნებით ვერ დაგეწიო,
ჩემი ოცნება ხომ მარადის გიდგას დარაჯად.
    როცა ვიძინებ, სენი სახე თვალთ მეხატება,
    გულს აღვიძებს ღამით შენი გამოცხადება.


როცა შორს მივალ, საგანძურის მალვას ვუნდები,
მშვიდად ვიქნები, რადგან განძი სკივრში იდება.
მიყვარს, როდესაც მოგზაური შინ დავბრუნდები
და ხელუხლებლად მხვდება ჩემი ავლადიდება.
მაგრამ ძვირfასო, როგორ შევძლო შენი შენახვა?!
თუმც მირჩევნიხარ უძვირფასეს თვალ-მარგალიტებს,
ჩემი ლხენა ხარ, ჩემი დარდიც ახლა შენა ხარ,
გტოვებ და ვიცი, ავაზაკებს ვერ აგარიდებ.
შენს დასამალად თავშესაფარს დიდხანს ვეძებდი,
მკერდში დაგმალე, სანდო სკივრად სხვა რა ვინატრო,
შიგ ხარ ნებივრობ, ხან წახვალ და გადიხვეწები,
ან იქნებ ვცდები და ჩემს გულში არც კი ბინადრომ.
    მოგიპარავენ, მე ხომ ვიციქვეყნად რა ხდება,
    შენ თუ გიხილა, ანგელოსიც ქურდი გახდება.


იმ დროისათვის, - თუ ოდესმე შევესწარ იმ დროს,
თუ ჩემი ნაკლი შესამჩნევი გახდა შენთვისაც,
თუ შენი გრძნობაც მიღალატებს და გულიც მიმტრობს,
ტროფის აღსასრუ;ს ეგ გონებაც თუ შეეთვისა.
იმ დროისათვის, თუ ოდესმე ჩამივლი ცერად,
თუ დღევანდელი სიყვარული იქცა მზაკვრობად,
თუ გულცივობით შეგეცვალა მზიური მზერა,
თუ გამართლებაც მოუნახე გრძნობის გაქრობას,
იმ დროისათვის დღესვე ვსწავლობ ტანჯვის ატანას,
და რადგან ვიცი ფასი ჩემი ზნის და უნარის,
მზად ვარ საკუთარ განაცენის გამოსატანად,
რომ ხალხის თვალში შენ არ დარჩე გასამტყუნარი.
    შენი ღალატი არ დამრჩება იარად,
    რადგან მე ტრფობის ღირსი არა მაბადია რა!


რა უმწყალოდ გამწყობია ბუნების მადლი,
სხეული ჩემიდაუქანცავს გზასაც სრულიად,
შენს თავს მაშორებს დაძლეული ყოველი ადლი
და ვიცი ეს დღე ხეტიალის დასასრულია.
ცემი ცხენიც ხომ მერანია, როცა მხნედ არი,
ახლა კი უმძიმს ჩემ სევდია ამაოდ ტარება,
იცის აღარსად მიიჩქარის მისი მხედარი,
რადგან უსენოდ არ არსებობს გამოდარება.
ცხენს არ აღელვებს, როცა რისხვის ნაპერწკლებს ვკვესავ,
ხმასაც არ იღებს, ფერდში დეზი თუ არ ესობა,
და როს, ჟამიჟამ, აღმოხდება მწუხარე კვნესა,
ჩემს დაჭრილ სულსაც დაეტყობა უარესობა.
    რადგანაც ვიცი, რას მაუწყებს პირუტყვი ამ ხმით:
    “წინ ნაღველი და სიბნელეა, მზე დარჩა გაღმით”.

0

10

თუმც მიჩანჩალებს ჩემი ცხენი, არ ვსაყვედურობ,
აღარ სჭირდება ჩემს ბედაურს ფრთებად ქარები,
იცის არსაით მივიჩქარი საუბედუროს.
შენგან მივდივარ, სენსკენ ხომ არ მოვეჩქარები?!
დაბრუნებისას მომინდება ლაღი ჭენება,
ალბათ, ვინატრებ ქარიშხალმა რომ დაუბეროს,
მაშინ შურდულიც, ალბათ, ზანტად მომეჩვენება
და მომინდება ცეცხლოვანი რაში უბელო.
თუმცა ჩემს სურვილს ვერ გაასწროს თვითონ პეგასმა,
ჩემი სურვილი, ვიცი, გზაში არ დამაყოვნებს,
თუკი სიყვარულს უფრთამალეს რაშად შევკაზმავ,
მე ჩემი ცხენის ჯალაგობაც არ დამაღონებს.
    თუ ფეხს ითრევდა, როს ვტოვებდი ძვირfას მეგობარს,
    ახლაც იაროს, მე ტრფიალის ფრთებიც მეყოფა


იმ მდიდარს ვგევარ, საგანძურს რომ თავზე აკვდება,
თანაც ყოველ ჟამს შეუძლია სკივრის გაღება,
მაგრამ სიხშირით ნეტარება რადგან ბლაგვდება,
თავს იკავებს და თავდაჭერა ეამაყება.
დღესასწაულიც გვხიბლავს თავის იშვიათობით
და ამიტომაც მობეზრება აღარ უქადის,
არც გულქანდაში აასხამენ ალმასს ათობით,
რომ ამ სიხშირით არ დაკარგონ ეშხი გულქანდის.
ჩვენ რომ გვაშორებს დრო, იმ მდიდრის სკივრს ედარება,
ამიტომ, ვიცი, არასოდეს არ მომწყინდები,
და არ არსებობს უმაღლესი სხვა ნეტარება,
როცა უეცრად შენ ჩემს თვალწინ ამობრწყინდები.
    ჩემდენ სიხარულს ქვეყანაზე ნეტავ ვინ იტანს: -
    შენთან ყოფნითაც ვნეტარებ და მოლოდინითა

ნეტავ ვიცოდე, რისგან ხარ ნაქანდაკარი,
ძეხორციელს ხომ მხოლოდ ერთი ჩრდილი დაყვება?
არავის ახსოვს საოცრება, ალბათ, ამგვარი -
შენ რომ უთვალავ ჩრდილად დაგდევს შენი სახება.
შენი მნახველის მზერას აღარ ელამუნება
დღეს ადონისის წმინდა სახე, მხატვრის ნათალი,
თითქოს ელენეს დააფრქვი მადლი ბუნებამ,
მაგრამ შენა ხარ ელინური მისი ბადალი.
გაზაფხულზე რომ ვერ შორდება თვალი განთიადს,
შემოდგომაზე რომ გვიტაცებს უხვი ბარაქა,
ეს ყველაფერი შენი სახის მკრთალი ლანდია,
თვითონ მშვენებაც შენს სიტურფეს მაინს არა ჰგავს.
    შენ გარეგნობას მოსახელე ბევრი ჰყოლია,
    შენი გული კი, ჯერ არავის გამოჰყოლია.


მშვენიერება კიდევ უფრო მშვენიერდება,
ჭეშმარიტება თუკი ამკობს ძვირფას ვარაყად,
ყვავილთა შორის ღირსეულად ვარდი ბერდება,
რადგან ლამაზმანს სურნელშიაც ტოლი არა ჰყავს.
ასკილის ბუჩქი ანთებული რად არ მიზიდავს,
ქვეყნად ხომ მისი უშნოობაც არავის უთქვამს,
ვარდს ემსგავსება ეკლითაც და სიყრმიზითაც,
როდესაც კვირტებს დაუხეთქავს ზაფხულის სუნთქვა.
ასკილი მართლაც გარეგნული ფერებით ბევრს სჯობს
და იერითაც ხომ წააგავს ვარდის სახებას,
მაგრამ ის კვდება და სიკვდილით სიცოცხლეს ვერ შობს,
მკვდარი ვარდი კი სურნელებად გარდისახება!
      სატრფოც დაჭკნება, დღეს რომ ასე ვხედავ მოხდენილს,
      მაგრამ ჩემს ლექსში მისი სული მზედ აღმოხდების!


როცა მეფეთა აკლდამებიც წარიხოცება,
ვერ აღუდგება ლექსის ძალას დრო და განგება,
ჩემს სტრიქონებში იკიაფებ, როგორც ოცნება,
ოდეს დრო -  ჟამის ხავსით ქვებიც დაიჟანგება.
ქანდაკებებსაც გადაბუგავს ომის სახმილი,
გაცამტვერდება ხუროთმოძღვრის ნამოღვაწარიც,
შენ კი, ვერაფერს ვერ დაგაკლებს მარსის მახვილი,
შენ შეგიფარებს პოეზიის დიდი ტაძარი.
თვითონ სიკვდილმა ვერ შეწყვიტოს შენი ცხოვრება,
ვერ მოგერიოს სიძულვილით ბედი მსახვრელი,
შენი სახელი კაცთა მოდგმას ემახსოვრება,
განკითხვის დღემდე იდიადებს შენი სახელი
    დღე უზენაეს განკითხვისა სანამ დადგება,
    შენ საცხოვრისად ჩემი ლექსი გამოგადგება.

0

11

განახლდი ტრფობავ! სად დაკარგე სული მაღალი,
ნუთუ შიმშილი შენზე უფრო გახდა დიადი,
ნუთუ სიყვარულს ვერ აღზევებს ძალა ახალი,
თუკი შიმშილსაც ხვალ თავიდან უნდა ხმიადი.
მიძინებულო სიყვარულო, უნდა განახლდე!
არ მოაჩლუნგო  შენი  ძალა  გასაკვირელი,
შენი თვალები  სადღეისოდ  თუმცა  დანაყრდნენ,
მიჯნურის  ხილვა  ხვალაც  იყოს  შენთვის  პირველი.
ვით  ნაპირები, ოკეანით  გამიჯნულები,   
განშორებათა  ყველა  წამი  ზღვას  ედარება.
თუმცა  ერთმანეთს  დააშორა  მან მიჯნურები,
მათ  ხვალინდელი  შეხვედრების  სწამთ  ნეტარება.
    როცა  ზამთარი  ბაღებს  მოსრავს, გაშლილს  ედემად,
    ზაფხულის  მოსვლას  უფრო  მეტი  ფასი  ედება.



მონა  ვარ  შენი. მორჩილებაც  მონური  მმართავს,
მმართავს  ლოდინი, რომ  ვიხილო  შენი  სახება,
შენს  კართან  მდგომი,საქმეს  ჩემსას,თავს  ვეღარ  ვართმევ,
რადგან  ყოველ  წამს  ველი  შენგან  გამოძახებას.
თუკი  არ  მიხმობ,  საყვედური არ  წამომცდება,
თუმც  უშენობას  მირჩევნია  უსინათლობა,
არ  დაგამადლი,  არც  მოლოდინის,  არცა  მოცდენას,
და  თუ  დამითხოვ, მაშინაც  კი  გეტყვი  მადლობას.
ეჭვიანობის  აფეთქებას  გულშივე  ვიქრობ,
თუმცა  ვინ  იცის  ეგ  ლაღობა  გაწევს  ცოდვებად,
მწუხარე  მონა,  შენს  ლოდინში  მხოლოდ  ერთს  ვფიქრობ,
ვისთანაც  შენ  ხარ,  ბედნიერი  მას  ეწოდება.
    თვალნი  დამივსო   სიყვარულით,  ალბათ, გამჩენმა,
    `სიავე  შენი  მე  სიკეთედ  რომ  მომაჩვენა.



მაღალმა  ღმერთმა  მე  შენს  მონად  რადგან  მაქცია,
დე,  დამიფაროს,  შევამოწმო  შენი  ცხოვრება,
მუდამ  მორჩილად  მოგიწონებ  ყველა  საქციელს,
მე  რომ  მონა  ვარ, ეს  ყოველთვის  მემახსოვრება.
ნება მომეცი, ავიტანო ტანჯვა წყეული,
მე სიმარტოვე მომისაჯა, ალბათ, ბუნებამ,
დაგელოდები, მოთმინებას შენგან ჩვეული,
და არასოდეს არ გავბედავ შენს გამტყუნებას,
აღარასოდეს მომინდება შენ დაძრახვა,
ვისთანაც გინდა, იქ ატარე ჟამი, ნეტარი,
შენ უფლება გაქვს აისრულო ყველა განზრახვა
და პატიო თავს შენივე ნმოქმედარი.
    ჩემი ხვედრია ეს ლოდინი ჯოჯოხეთური,
    არ უნდა დამცდეს სამდურავი და საყვედური.



თუ არაფერი არ იქმნება ქვეყნად ახალი
და თუკი  ზეცაც არ შეცვლილა დასაბამიდან,
მაშინ სიახლეს რად დაეძებს ფიქრი მაღალი,
ერთხელ შობილი რატომ ვშობოთ ისევ თვიდან?!
მივბრუნდეთ უკან, გავიაროთ წლები წარსული,
ხუთას მზის ჩასვლას გადავევლოთ ოცნებით თავზე,
ვიპოვოთ წიგნი, სიძველისგან ფერგადასული:
იქნებ იქ ვნახოთ შენი სახე მშვენებით სავსე.
მაშინ მომითხრობს დამტვერილი წიგნის ფურცელი,
ვით ადიდებდნენ სილამაზის გასხივოსნებას,
ჩვენი სამყარო ძველებურად დარჩა უცვლელი,
თუ გავასწარით წინაპრების ფიქრს და ოცნებას.
    წარსულშიც ბევრი მოთაყვანე იყო მშვენების,
    მაგრამ სად იყო სილამაზე წინათ შენებრი?!



როგორც ტალღები ასკდებიან სილიან ნაპირს,
ცევნი წუთებიც უფსკრულისკენ მიისწრაფიან,
წუტებს ახეთქებს ერთმანეთზე დინება სწრაფი
და მიჰყვებიან დღენი ჩვენნი ზვირთებს ქაფიანს.
სიჭაბუკე ხომ ქვეყნად დიდხანს ვერ იციაგებს,
სიბერისაგან ვერ შეიძლებს შემობრუნებას,
შავი ღრუბელი გვირგვინოსანს მაინც მიაგნებს
და თავის პირმშოს შეიწირავს თვითონ ბუნება.
ნაირფერადი სიყმაწვილე გამოხუნდება,
ვეღარ იბრწყინებს დაღარული შუბლი ნატიფად,
მშვენიერებას დაედება ჟამი ხუნდებად
და დროის ცელი, მოქნეული, ყველას გათიბავს.
    მაგრამ ლექსებთან უძლურია დროის მარჯვენა,   
    ლექსი იცოცხლებს მაგ მშვენების გადასარჩენად.

0

12

ჩენი ბრალია, რომ არ მძინავს ღამით ამდენხანს?
რომ ვერ მოვხუჭე თვალნი სიზმარმორეულები?
რატომ მარგუნე ამ ნანატრი ძილის გატეხა,
რად მომისიე შენი ავი ორეულები?
იქნებ, მესტუმრა სენი სული ასე შორიდან,
და ცემს ღამეულ ნამოქმედარს ფხიზლად ჯაშუშობს,
რომ საშინელი რამე ცოდვა შეთხზას ჭორიდან
და შენი იჭვი ადრინდელი, არ მოაშუშოს?!
თუმცა ვინ მისცა შენს სიყვარულს ძალა ამხელა?!
ძილს საკუთარი სიყვარული მიტეხს მარადჟამს,
მან მაიძულა ამ უძილო თვალთა გახელა
და ჩემმა ტრფობამ დამაყენა ღამის დარაჯად.
    ეს უძილობა სენს სიყბარულს არ გამოსახავს,
    რადგან ყველასთან ახლობლობ და ჩემგან შორსა ხარ!


ცოდვა დამედო, - შემიყვარდა ჩემივე თავი,
თავმოთნეობამ სული ჩემი მოინადირა
და რადგან ვატყობ, ძალა არ მაქვს გუმანთან დავის,
ამ სენისაგან ვერაფერი მიხსნის ადვილად.
ცემზე ლამაზი სხვა არავინ არ მეგულება,
მხიბლავს ეს სახე, ღვთაებრივად ჩამონათალი,
მჯერა, რომ მართლაც სრულყოფილი შექმნა ბუნებამ,
მჯერა, რომ ქვეყნად არ არსებობს ჩემი ბადალი.
მაგრამ როდესაც ჩემს უტყუარ სარკეს ჩავხედავ,
შევეფეთები დაბერებულ სახეს საშინელს,
მაშინვე ვხვდები, რომ გონებამ გამათავხედა
და საკუთარი თავის ტრფობა კვდება მაშინვე.
    მე ჩემი თავი შენმა ტრფობამ თუ შემაყვარა,
    შენი ნორჩობის გაზაფხულით ვფერავ ჭაღარას.




შენს გარეგნობას ნაკლი არც კი მოენახება,
ყველას ატყვევებს მაგ ნაძერწი სახის დიდება,
შენთვის არავინ არ იშურებს ხარკის გაღებას.
ქება - დიდებას შენი მტერიც არ ერიდება.
გარეგან სახეს გარეგნულად აქებენ მხოლოდ.
ბევრ შენს მეხოტებს გულში თურმეიჭვი სდებია,
და მაგ სახელის შარავანდედს ეღება ბოლო,
როცა შენს სულის სიღრმეებში იჭვრიტებიან.
ფიქრობენ სულიც მათთვის ნათლად გამოკვეთილა,
რადგან იციან შენი ზოგი ნამოქმედარი,
არამზადები გიყურებენ ვითომ კეთილად,
შმორით იცვლება სურნელება მართლაც ნეტარაი...
         ვეღარ ახერხებ სულიც სახეს რომ დაამგვანო,
         რადგან დაცურავ უნიჩბოდ და უიალქანოდ.







რომ გაგინებენ, მას, ჩემო, რად ვერ ეჩვევი,
ჭორი ხომ მუდამ სილამაზის იყო მხლებელი,
მშვენიერებას სამკაულად დააქვს ეჭვები
და ცის სილურჯეც ყვავს არ დარჩა ხელუხლებელი.
ვერა გაგაკლოს, ღირსეული თუკი დაეჩა ხელუხლებელი
ვერა დაგაკლოს,ღირსეული თუკი დარჩები,
შენი სახელლი ჭორმა მხოლოდ განადიადოს,
ჭიაღუასაც ხომ იზიდავს კვირტი ნარჩევი
და შენ კვირტი ხარ, სილამაზევ, საგანთიადო!
თუმც გიძლევია საფრთხეები ყმაწვილკაცური,
გიზეიმია ცდუნებებთან ომის მოგება,
შენი სახელი ამ ბრძოლებში წმინდად დაცული
მაინც სუსტია შავი შურის დასაოკებლად.
    და ოდნავ რომ არ გიბღალავდეს სახელს სოფელი,
    გულთა სამყარო დაგრჩებოდა განუყოფელი.


არ დამიტირო, ამ ქვეყნიდან თუკი წავედი,
თული ამცნობენ დედამიწას გლოვის ზარბი,
რომ სამყოფელად ავირჩიე ბნელი შავეთი
და მივატოვე სააქაო შესაზარები.
და თუკი მერე გადიკითხავ შენ ამ სტრიქონებს,
პოეტის ბედზე არ დაღვარო ცრემლი მდუღარე,
მე მირჩევნია, ნურასოდეს ნუ მომიგონებ,
თუ ჩემზე ფიქრი აგატირებს და გამწუხარებს,
ო, მოიგონე ამ ტანჯული ლექსის მუდარა,
იქნებ მე მაშინ იკვ ნაცრად ვიყო ქცეული,
როცა ჩემს სხეულს გადაფარავს ღამის სუდარა,
შენს სიყვარულსაც მიაყარე მიწა წყეული.
    თორემ ნაღველი შენს სახეზე ღარებს გააჩენს
    და მაგ ტრფობისთვის გამოგიტანს ხალხი განაჩენს.


რომ არ მოგიხდეს ქვეყანაზე თავის მართლება:
რატომ გიყვარდი, ტრფობის ღირსი ჩემში რა იყო,
შენ ნუ მიგლოვებ, დამიტირონ კუბოს სანთლებმა,
შენი ჩემდამი სიყვარული მიწამ წაიღოს.
რადგან ღირსებებს მოკლებულა ჩემი არსება,
ჩემს ქებას მხოლოდ ტყუილით თუ გაიადვილებ,
მხოლოდ სიცრუე თუ შეიძლებს ჩემს დაფასებას,
თორემ სიმართლე ძუნწად ეტყვის ხალხს სინამდვილეს.
და თუ იფიქრებ, რომ ტყუილით სიყვარულს იცავ,
სიმართლეს აღარ გათქმევინებს შენი ნაღვლი,
სხეულთან ერთად ჩემი ხსოვნაც მიეცი მიწას,
რომ ასე ურცხვად არ შებღალოს შენი საახელი.
    არარა ვიყავ და გამკიცხავს ყველა თაობა,
    შენც გაგკიცხავენ, რომ გიყვარდა არარაობა


შენ ჩემში უკვე შემოდგომის სიშიშვლეს ხედავ:
რტოებს სიყვითლე ფოთლებისა შემოძარცვია,
ფრინველთ გალობა შეუცვლია გოდებას ხეთა
და ტყეს სამოსი არასოდეს თითქოს არ ცმია.
შენ ჩემში ხედავ წარსულ დღეებს მიმწუხრიანებს,
მეწამულ სხივებს დასავლეთის ცაზე მოფენილს,
ქრება ნათელი, შუაღამე ავად ხრიალებს
და მოუსავლეთს ემგვანება წუთისოფელი.
ვიცი, რომ უკვე მიმქრალ კოცონს მადარებ გულში,
ღადარი დღებს დაუნაცრავთ, ცხარე ცრემლიანთ,
და რაც სინაზით ძიძაობდა სიცოცხლეს გუშინ,
ახლა მისისვე სასიკვდილო სარეცელია.
    რაც უფრო ამჩნევ, - სააქაოს თითქმის არღა ვარ,
    მით უფრო მეტრფი, ვით განწირულს დასამარხავად.




როცა სიკვდილის ცივი სხივი შემომაშუქებს,
ვიცი, ვერავინ ვეღარ შეძლებს გამოსარჩლებას,
მაგრამ წასვლამდე ჩემს სიცოცხლეს ლექსებს ვაჩუქებ
და ეს სტრიქონი უკვდავების ძეგლად დარჩება.
ვიცი,ამ ფურცლებს ვერ დაფარავს ჟამის სუდარა,
რადგან შენშია ჩემი ლექსი - ჩემი ქონბა,
მიწად ვიქცევი, მიწას მეტი არა უნდა რა,
სხეული მიაქვს, სულს გიტოვებს ჩემს მოგონებად,
შენთვის იცოცხლებს ეს სტრიქონი ათასფერება,
ის, რაც მოკვდება, ჭია - ღუას დარჩეს სათრევად,
სხეულს მიწიერს არამზადის დაშნაც ერევა,
ამიტომ მისიმოგონება არც გეკადრება.
    სხეულს დაჰკარგავ, თუ სიკვდილი მიუახლოვდა,
    მაგრამ დაგრჩება, სხეულში რომ სული სახლობდა.


სულის მალამოდ გადამექცა შენი ზმანება,
როგორც ბუნებას გაზაფხულის წვიმა შხაპუნა,
მე შენთვის თავი შესარისხად არ მენენება,
მე ის ძუნწი ვარ, ქონებამ რომ დააძაბუნა.
ხან მემეტება ჩემი განძი გამოსაჩენად,
ხან ვშიშობ, - მძარცველ დროისგან ვერვინ დამიცავს,
ხან მინდა შენთან, საგანძურო, მარტო დარჩენა,
ხან მინდა შენით თვალი მოვჭრა მთელს დედამიწას.
ხან შენი ცქერით სული სავსე ზღვას ედარება,
ხან კი მონატრულს უშენობა ცცხლად მედება
და მე არა მსურს ქვეყანაზე სხვა ნეტარება,
გარდა იმისა, რაიც ჩემთვის გაგემეტება.
    ხან მეზმანები, ხან გულგრილად თვალსაც გარიდებ,
    ხან ღატაკი ვარ, ხან ვერ ვითვლი თვალ - მარგალიტებს.

0

13

დღეს ჩემმა ლექსმა განახლება რად არ ინება
რად ვერ ვახერხბ მოულოდნელ შმობრუნბას?
მხარი მც რატომ ვერ ავუბი ახალ დინებას,
რად ვრ ვისესხე უცხოური ლექსის ბუნება?
რატომ ვუმღერი დღენიადაგ მხოლოდ ერთ სახელს,
ჩემს შთაგონბას ძვლმანები რად ვერ გავხადე?
ალბათ ჩემს სახელს ყვლა ჩემი სტრიქონი ამხელს
და ყველას ამცნობს რომ შენა ხარ ჩემი სახატე.
შენ და ტრფიალი გადამექეცით მუდმივ განცდებაად,
შენზედ ნათქვამი ძველი სიტყვა არ იფიტება,
განმორბით ძვლი განცდა თურმ არ ცვდება.
    მზეც ბებერია, მაგრამ მიწას მუდამ დაჰხარის,
    ჩემი ტრფიალიც ძვლია და მუდამ ახალი.



სარკე გაჩვენებს მიმავალი მშვენების ღაღადს,
დაკარგულ წუთბს - საათების ქორონიკონი,
მაგრამ სტრიქონი თუ მიანდე თოვლისფერ ქაღალდს,
ცხოვრების წიგნად გაგიხდება შენი სტრიქონი.
სარკეში იგრძნობ, რომ ღარები სახეს ფარავენ
და სილამაზეც სასაფლაოს მიებარება.
ისარი გეტყვის, რომ საათში დრო შემპარავი,
მარადისობის ქვეყანაში მიიპარება.
კარგო, ვის ძალუძს ყოვლივეს დამახსოვრება?
მეხსიერებას ეფინება შავი ჩრდილები,
ქაღალდის ფურცელს თუ გაანდე შენი შვილები.
    გადაგეშლება წარსულ დღთა სარკე მთლიანი,
    და შიგ მრავალი რამ იქნება სარგებლიანი.


ჩემი კალამი რადგან მუდამ ქებით გმოსავდა,
ლექსები ჩემი რადგან შენი ეშხით ლექსობდნენ,
შენს დიდებაში ამყვა გუნდი სხვა კალმოსანთა,
ფიანდაზობა შენი ვისაც სურდა ესოდენ.
მუნჯიც ამღერდა და არ უწყის, მის თავს რა ხდება,
ფრენენ ბრიყვებიც შენი ეშხის გადამკიდენი,
მაგ სილამაზით ფრთაშესხმული სიბრძნეც ლაღდება,
და მშვენდებიან ხელოვნების ცათა კიდენი.
მაგრამ ჩემსავით ვინ დახატა შენი სახება?
რამ მოგაწონოს სხვის სიტყვა ჩემთან შენაყარს?
სხვა თუ ახერხბს შენით ლექსის მოვარაყებას,
ჩმი სტრიქონი, შენსმიერი, თავად შენა ხარ!
    შენ თუ მირწმუნებ, გზიდან ყვლა ჩამომეცლბა
    და შენც უმაღლეს სიბრძნედ აქცევ ჩემს უმეცრებას!



წინათ ჩემს გარდა სხვა არავინ გთხოვდა წყალობას
და მხოლოდ ჩემს ლექსს ანათებდა მზე სხივოსანი,
დღეს სნეულ რითმას აღარ ძალუძს შენზე გალობა,
შენს დიდებაში შემეცილა უცხო მგოსანი.
მჯერა, რომ მართლაც იმსახურებ მაღალ სტრიქონებს,
მაგრამ, ძვირფასო, მინდა მაინც კარგად იცოდე,
რომ შენს სახოტბოდ ახალს სხვაც ვერ გამოიგონებს,
მოვა, გაგქურდავს და ნაქურდალს გამოგიწოდებს.
ლექსით თუ გაქო, ეგ არ არის დამსახურება,
სიკეთე შენი ხომ ისედაც იქცა არაკად,
ლექსმა კი არა, სილამაზე მოგცა ბუნებამ,
რა მადლი გიქო, რაიც გულში უხვად არა გაქვს.
    შენც მადლობელი ნუ იქნები მისი ლექსების,
    რადგან მის სიტყვას ეშხი შენგან აქვს ნასესხები.




შენზე წერის დროს მე ყოველთვის შიში მერევა,
რადგანაც, ვიცი, ჩემზე დიდი სული გიგალობს,
აღტაცებული სახელს გიმკობს ნაირფერებად,
რომ შენს საქებრად ჩემმა ლექსმა ვერ იგრიგალოს.
თუ შენი სულის ოკეანე ხომალდსაც იტევს,
ჩემი პატარა ნაავით როგორ დაიტვირთები,
თუკი მეტოქე სიმღერებით დღედაღამ გიტევს,
ჩემს თავხედ ლექსსაც გაუძლებენ შენი ზვირთები,
ვიცი, გადვიტაან სტიქიონის ყველა ქარტეხილს,
თუკი, ძვირფასო, ოდნავ მაინც წამეშვლელები,
ანდა გამრიყავს შენი ტალღა, ანძაგატეხილს,
ის ხომალდი კი, ნაპირს გავა თავის მშვენებით.
    და თუ მეტოქეს შენი ზვირთი არსად ჩასძინავს,
    ვიტყვი, რომ თურმე დასაღუპად ტრფობამ გამწირა.

0

14

გინდ შენ მოესწრო ჩემი ცხედრის გამოსვენებას,
გინდ მე მომიხდეს შენს საფლავზე გლოვა-გოდება,
მაინც არასდროს არ მოკვდება შენი ხსენება,
ჩემი სული კი აღარავის მოაგონდება.
შენ თვით სიკვდილი უკვდავებას დაგადგამს დაფნად,
მე კი მოვკვდები და არავინ აღაარ მინატრებს,
მე ეს ცხოვრება მომიზომავს უბრალო საფლავს,
შენ ხალხის გულში საუკუნოდ დაიბინადრებ.
მე შენ ძეგლს გიდგამ ჩემი ლექსის უკვდავი სიტყვით
და როს მე და შენ ამა ქვეყნად აღარ ვიქნებით
შენს სადიდებელს მომავალი თააობაც იტყვის,
გადაეცემა შთამომავალს შენი ფიქრები.
    რადგან შენს პოეტს უკვდავების ლექსები უთქვამს,
    ყველა სულდგმულის ბაგეებზე დარჩები სუნთქვად.

შენ ჩემს მუზასთან რადგან არ ხარ ჯვარდაწერილი,
სხვა პოეტებით გატაცება არ გეკრძალება,
მხოლოდ ამ ლექსით მოხიბლული ვიცი ვერ ივლი,
როს სხვათა ხოტბა შენი გულის კარსს ეძალება.
გონიერებაც მოუცია შენთვის განგებას
და შენს საქებრად ჩემი სიტყვა გეცოტავება,
ამიტომ გინდა განგადიდონ სხვათა ჩანგებმა,
რაც ვერ შეიძლეს ამ ლექსებმა, საცოდავებმა.
მაგრამ მე ვიცი, მათი ძალა დაიშრიტება,
ენამჭევრობა მეტოქეთა მე არ მaშინებს,
მალე მიხვდები ამ უბრალო ლექსის დიდებას
და ალალ სიტყვას დაედება ფასი მაშინვე.
    მჯერა სიყალბის მოყვარულად შენ რომ არ ივლი,
    რადგან მაგ ღაწვებს არ სჭირდება ფერუმარილი.



რადგან ხოტბა მაგ სიტურფეს არა სჭირდება,
ნაზი ლექსებით არ მიქია შენი არსება;
ვიცი, იმდენად ლამაზიაა შენი დიდება,
რომ არ სჭირდება პოეტების შელამაზება.
შენი სიტურფე მომეფინა გულზე მალამოდ
და მის საქებრად უძლურია ლექსის ღაღადი,
მაგ მშვენებისთვის დღევანდელი მოცვდა ყალამი:
ვინ გადმოხატოს შენი სახე - ღმერთის ნახატი?!
შენ ეს სიჩუმე თურმე ცოდვად გაქვს მიჩნეული,
მე კი ცოდვების გამართლება იმ ცოდვით მინდა,
რომ შენს დიდებას არ ვაკადრე ლექსი სნეული
და სიმახინჯეს ავაშორე მშვენება წმინდა
    შენი უბრალო გამოხედვა უფრო მეტია,
    ვიდრე ის ქება, პოეტებს რომ გაუბედიათ.



შენმა მგოსანმა თავის ნათქვამს რა დაუმატოს,
თუკი იტყვის, რომ „შენი მსგავსი მხოლოდ შენა ხარ“
ამ ამაღლებეულ სტრიქონს თვითონ უნდა უმადლოს,
რადგან სხვა სიტყვა შენს დიდებას მხოლოდ შელახავს.
თუ სხვა მგოსანი სატრფოს ქებას არ აზვიადებს,
მისი კალამი უსუსრი არც ღირს შენახვად.
შენი პოეტი თავს იმითაც განადიადებს,
თუკი იტყვის, რომ: „შენი მსგავსი მხოლოდ შენა ხაარ“!
საკმარისია გადმოხატოს შენი მშვენება,
არ დაგაკნინოს შენ, ბუნების დიდო გვირგვინო!
მისი მნათობი აღარასდროს ჩაესვენება,
მისმა სახელმა უკვდავების ცაზე იგვირგვინოს.
    და მე მაკვირვეს ქებისადმი შენი განწყობა,
    შენი ქება ხომ არისს შენივ შეურაცხოფა!



დადუმებული ჩემი მუზა ვერ გესალმება,
სხვევი კი, ამ დროს, შენი ქებით გალაღებულან,
გადაქცეულან მელექსენი ოქროს კალმებად,
ხან ძველებურად გიმღეროიან, ხან ახლებურად.
მე მუნჯადა ვარ, ულექსობას ვითმენ და ვითმენ,
სხვები კი სწერენ ჩინებულად ლექსებს მაცდურებს,
მეც მათ ჰიმნებზე „ამინს“ ვამბობ, ვით მედავითნე
და შენს საქებრად ნათქვამ სიტყვას სხვას ვუდასტურებ.
სხვა როს გადიდებს, მე ყოველთვის მას ვეთანხმები,
თუნდ მეცოტაოს მისი სიტყვ ხოტბად დანთქმული,
მე გულში გაქებ, უხილავი შენი თანმხლები,
რამეთუ შენ ხარ ჩემი ლექსი, ჩემგან ართქმული.
    რადგან სიტყვისთვის მეხოტბეებს წყალობ აქამდე,
    მეც შემიწყალე, თუ უსიტყვოდ აზრი გაგანდე!

0

15

როს ტყვედ მიყვები მისი ლექსის გაშლილ იალქნებს,
როცა მის სიტყვას მონუსხული გულში იკონებ,
შიშით ვიბნევი და ფიქრსაც ვატან ნიავქარს,
კვირტშივე დამჭკნარს ვმარხავ ჩემი ლექსის სტრიქონებს.
ჯადოქრებისგან თუ ისწავლა შემოქმედება,,
თორემ მოკვდავის ნამღერს არ ჰგავს მისი გალობა,
ვფიქრობ და სულებს უსამართლო ბრალად ედება
ჩემი შიში და ჩემი ლექსის უგზოკვალობა.
ჩემს მეტოქეს და მის ჯადოქრებს ნუ ეგონება,
რომ ნაღამური პოეზიით ცრემლი მედინა,
მე შიშმა როდი ამირია ჭკუა-გონება,
სიმღერა ჩემი სხვა მიზეზმა გამაწყვეტინა.
    მან თავის ლექსში მოგცა ბინა. მუნჯად მიტომ ვარ,
    რომ სადიდებლად შენი ჩრდილიც არ დამიტოვა.



ემშვიდობები, საგანძურო, მივხვდი, ვინა ხარ,
მე შენი ფასი მეშლებოდა თურმე ხანდახან,

ახლა კი ვიცი, მაგ საუნჯეს ვერ შევინახავ

და შენს სიყვარულს უნდა ავხსნა ჩემი ყადაღა.

შენს მიჯნურობას საჩუქრად თუ ვეღირსებოდი,

თორემ არარას ვინ მომცემდა განძის სამყაროს,

ნება ხომ მომეც, შენს სიყვარულს შევხიზნებოდი,

მაგრამ მე მინდა თავს უფლება თვითონ ავყარო.

განძს რომ მჩუქნიდი, მისი ფასი შენ არ იცოდი,

ან ჩემი ფასი შეგეშალა ტრფობით დაქანცულს,

შენი საუნჯით ვნეტარებდი, შენით ვიწვოდი,

მაგრამ უკანვე დაგიბრუნებ ქვეყნის საგანძურს.

    ტრფობის სიზმარში მე გვირგვინი მედგა მეფისა,

    შენც და სამეფოც დამეკატგეთ გაღვიძებისას.



როდესაც შენი სიყვარული ისე ჩაცხრება,

რომ შეიძულებ, რაც გიყვარდა ჩემში ამდენხანს,

მეც მოგემხრობი ჩემივ თავის დასამარცხებლად

და არ გავამხელ, რაც იკადრე ფიცის გამტეხმა.

არავინ უწყის ჩემზე უკეთ ჩემი ცოდვები

და თუ საქვეყნოდ ვაღიარე, რასაც ვმალავდი,

მიტოვებული აღარავის შევეცოდები

და შენც ღირსებად ჩაგეთვლება ჩემი ღალატი.

შენი მოგება როდი ნიშნავს ჩემთვის წაგებას,

მე ხომ დღედაღამ შენს სახელზე ვლოცულობ სანთლით

და თუ დიდებას მოგანიჭებს ჩემი ძაგება,

მე შენს დიდებას ჩემს საკუთარ დიდებად ჩავთვლი.

    ჩვენი ტრფიალი საუკუნოდ კვლავ მეწამება

    და ნეტარებას მომანიჭებს შენთვის წამება.






რადგან დამტოვე, სთქვი, ჰქონდა - თქო დანაშაული

და მეც ვიცრუებ, რომ დავკარგე ტრფობის უნარი,

სთქვი, კოჭლია - თქო და კოჭლობით ქუჩას ჩავუვლი,

რომ ყველასათვის დარჩეს მარად გაუმტყუნარი,

ძვირფასო, შენი ორგულობის გასამართლებლად

მევე მომანდე შეგინება ჩემივ კაცობის,

გაგეცლები და ტრფობასაც გულში დასმარდება,

სატრფო კი არა, არ გერქმევა ჩემი ნაცნობიც;

არ წამოსცდება ბაგეს ჩემსას შენი სახელი,

გადვიკარგები და სიცოცხლეს შხამით ამივსებ,

ვეღარასოდე ვერ მიხვდება ჩვენი მნახველი,

შენი არსება რომ ოდესღაც გავითავისე.

    ჩემივე მიმართ სული ჩემი ზიზღით ივსება:-

    ვინც შენ შეგძულდა, ჩემს სიყვარულს ვერ ეღირსება.






თუკი ოდესმე შემიძულებ, დღეს მიმატოვე,

როცა ქვეყანა წინ აღმიდგა, ვით მუხანათი,

უფრო იოლად გადავიტან ჩემს სიმარტივეს,

თუ ბოლო წვეთი არ იქნება შენი ღალატი.

და თუ ოდესმე მოწოლილი სევდა განვდევნე,

არ მომეპარო და არ ჩამცე ზურგში ხანჯალი,

ქარიან ღამეს მერე წვიმით ნუ გაათენებ,

ახლავ მომიზღვე შხამი ჩემი დასატანჯავი.

ბოლო წუთისთვის ჩვენი გაყრა აღარ გადადო,

რომ ვერ მოვასწრო წვრილმან სევდით დაძაბუნება,

დღესვე მივიღო უდიდესი ჩემი სადარდო,

დღესვე მარგუნოს უშენობა ავმა ბუნებამ.

    შენი დაკარგვით დაკოდილი გული ჩამწყდება

    და დღევანდელი ყველა დარდი გამიქარწყლდება.

0

16

90

0


Вы здесь » პოლტერგეისტი » პოეზია » უილიამ შექსპირი